zasady terapii holotropicznej - s. grof

Holotropiczna strategia psychoterapii stanowi ważną i efektywna alternatywę wobec stosowanych w psychologii głębi tradycyjnych sposobów , które kładą nacisk na werbalną wymianę pomiędzy terapeutą a klientem.
Słowo "holotropiczny" oznacza dosłownie "dążyć ku totalności" lub "poruszać się ku całości". Filozoficzna podstawa tej strategii opiera się na założeniu , że przeciętny, wywodzący się z naszej kultury człowiek działa poniżej swojego rzeczywistego potencjału i możliwości.
To zubożenie spowodowane jest faktem utożsamiania się tylko z jednym aspektem swojej istoty , to jest z ciałem fizycznym i ego. Owa fałszywa identyfikacja prowadzi do nieautentyczności , niezdrowego trybu życia i niespełnienia.
Powoduje to rozwój emocjonalnych i psychosomatycznych zaburzeń. Pojawienie się niepokojących symptomów bez żadnej przyczyny organicznej postrzegać można jako oznakę , że dana osoba osiągnęła w swym nieautentycznym świecie wewnętrznym pewną granicę. Staje się wtedy jasne , iż dotychczasowy sposób istnienia już nie funkcjonuje i nie jest możliwy do obrony.
Takie załamanie może wystąpić w pewnej , konkretnej dziedzinie życia- w małżeństwie, pożyciu seksualnym , pracy zawodowej lub w innym. Może także dotknąć życia jednostki we wszystkich jego wymiarach jednocześnie. Rezultatem takiej sytuacji jest kryzys, a nawet nagły wypadek. Jest to przede wszystkim wspaniała okazja do zmiany.
Występowanie symptomów odzwierciedla wysiłek organizmu podejmowany w celu uwolnienia się od stresów i obciążeń traumatycznych oraz ułatwienia sobie funkcjonowania w świecie.
W tym samym czasie rozwija się proces odkrywania swojej prawdziwej tożsamości i wymiarów istnienia , które łączą daną osobę z całym kosmosem i odnoszą ją do całej egzystencji.
W sprzyjających warunkach i z dobrym wsparciem proces ten może zakończyć się radykalnym rozwiązaniem problemu , psychosomatycznym uzdrowieniem i ewolucja świadomości .
Głównym celem terapii holotropicznej jest uaktywnienie nieświadomości, prowadzące do odblokowania przepływu energii związanej z symptomami emocjonalnymi , i psychosomatycznymi oraz przemiany stałego, zablokowanego bilansu tejże energii w strumień przeżyć.
Terapia holotropiczna aktywizuje nieświadomość, która jest tak potężna iż wywołuje niezwykłe stany świadomości .Zasada ta od wieków znajdowała zastosowanie w kontekście szamańskich procedur, aborygeńskich ceremonii uzdrawiających , rytów przejścia, zgromadzeń różnych ekstatycznych sekt i starożytnych misteriów śmierci i odrodzenia.
Terapia holotropiczna odsłania często już w trakcie pierwszej sesji - poza tradycyjnymi biograficznymi korzeniami symptomów, głębokie powiązania z wyraźnie trans biograficznymi dziedzinami psyche.
W technice tej odchodzi się od zawężonego modelu biograficznego, który funkcjonuje tu jako pojęciowy kaftan bezpieczeństwa. Hamuje to postępy w terapii.
Efektywne leczenie nie może ograniczać się do analizowania treści biograficznych. Model psyche musi być zatem rozszerzony poza biograficzny poziom indywidualnej nieśw3iadomości po to by włączyć dziedzinę perinatalną i transpersonalną.
Główną zasadą terapii holotropicznej jest rozpoznanie uzdrawiającego, przeobrażającego i ewolucyjnego potencjału niezwykłych stanów świadomości, jako że psyche spontanicznie wykazuje uzdrawiające właściwości.
Terapia holotropiczna aktywizuje jej pokłady i powoduje niezwykłe stany świadomości. Zmienia to dynamiczną równowagę, która leży u podstaw symptomów, przeobrażając je w strumień niezwykłych doświadczeń i niszcząc je w tym procesie.
Terapia holotropiczna to kontrolowane oddychanie, muzyka i inne technologie dźwiękowe oraz praca z ciałem.
Stosowanie specjalnej techniki oddechowej nie jest tak ważne jak proste zwiększenie tempa oddechu , bardziej efektywne niż zazwyczaj czynione z pełną koncentracją na świadomości procesu wewnętrznego . Ogólną strategią terapii holotropicznej jest ufność w wewnętrzną wiedzę ciała.
Wzrost tempa i zwiększenie głębokości oddechu rozluźnia zazwyczaj psychologiczne mechanizmy obronne i prowadzi do wyzwolenia i i wyłonienia się materiału nieświadomego i nadświadomego. Jeśli nie obserwowało się tego procesu i nie doświadczyło go osobiście, trudno będzie uwierzyć w moc i skuteczność tej techniki.
Typowym rezultatem dobrej sesji holotropicznej jest głębokie emocjonalne i fizyczne odprężenie. Przebieg takiego procesu przypomina zazwyczaj orgazm seksualny. Długotrwała hiperwentylacja stanowi potężną i efektywną metodę redukcji stresu i prowadzi do emocjonalnego i psychosomatycznego uzdrowienia. W terapii holotropicznej zastosowanie hiperwentylacji wywołującej niezwykłe stany świadomości do celów leczniczych, łączone jest z pobudzającą muzyką. Podobnie jak oddychanie ,muzyka i inne formy dźwięku używane były od tysiącleci jako potężne środki wprowadzające umysł w odmienny stan.
Dobra muzyka pomaga zmobilizować stare emocje i umożliwia ich ekspresję, intensyfikuje i pogłębia proces oraz dostarcza znaczącego kontekstu dla doświadczenia.. Ciągły przepływ muzyki tworzy fale, które "przenoszą" przez trudne przeżycia, pomagają w sytuacjach bez wyjścia, pozwalają przezwyciężyć psychologiczne mechanizmy obronne i rezygnacje oraz ruszyć do przodu w swoim rozwoju.
W terapii holotropicznej istotne jest , by całkowicie poddać się przepływowi muzyki , pozwolić by rezonowała w całym ciele, spontanicznie i szczerze się na nią otworzyć. Należy w pełni wyrażać uczucia, które ona wyzwala, płakać, śmiać się, trząść, przybierać różne pozycje ciała i pozwolić sobie na jakiekolwiek inne emocjonalne, wokalne i motoryczne manifestacje.
Intensywne oddychanie i muzyka to dwa elementy , które uwydatniają wzajemnie swój potencjał. Ich połączenie daje olbrzymie możliwości terapeutyczne i badawcze. Ostatnim składnikiem terapii holotropicznej, jest praca z ciałem, wykorzystywana jedynie w razie konkretnej potrzeby. Taka sytuacja to blokada w okolicach gardła , która przeszkadza w dalszym oddychaniu . Kiedy intensywność reakcji- skurczów, fizycznego bólu lub niepokoju uniemożliwia kontynuowanie sesji, dopóki dyskomfort nie zostanie zredukowany. Podstawową zasadą pracy z ciałem jest uzewnętrznienie różnych form fizycznego dyskomfortu , któremu towarzyszy emocjonalny niepokój oraz jednoczesna obserwacja objaw ów przez terapeutę. Bez względu na naturę i lokalizację problemu , prosi się klienta o zintensyfikowanie symptomu. Na przykład ból głowy lub szyi można zintensyfikować przez usztywnienie głowy w określonej pozycji. Innym ważnym aspektem pracy z ciałem jest użycie wspierającego kontaktu fizycznego , który w tradycyjnych terapiach jest raczej niedopuszczalny. W terapii holotropicznej stanowi potężne narzędzie .
Terapia holotropiczna jest pracą grupową, co czyni ją o wiele skuteczniejszą niż praca indywidualna. Sesje grupowe tworzą silne pole energii katalitycznej, które ułatwia proces terapeutyczny.

moje oddychanie holotropowe

Wali się świat zbudowany na lodzie.
Blask słońca topi wielką krę.
Nie ma złudzeń.
Tylko światło, oślepiające światło, które
Czuję w sobie.
Czy budzę się, uwalniam ?
Obręcz zaciskająca moje serce, gardło
Nie jest już z żelaza.
Rozpływa się.
Maska spada.
Topi się w czarnej dziurze.
Stoję niepodzielona.
Wąż wije się po moim ciele.
Drżę, coś mnie rozsadza od środka.
Jak wulkan wybucham purpurową lawą !!!!
Rozpadam się, a jednak jestem cała.
Jedność, miłość, ekstaza.....
Jak orgazm z całym wszechświatem.